Auteurs-Disney.... Silvia Ziche

Een van de betere Italiaanse Duck tekenaars op dit moment is Silvia Ziche, van wie deze bundel is verschenen met echt schitterend werk:

(Wat een prachtig concept, 'auteurs-Disney'!) (In dezelfde reeks staan ook Corrado Mastantuono en Giorgio Cavazzano)

Als maakster van 'auteurs-Disney' heeft Ziche niet alleen grafisch een eigen handschrift, ook thematisch heeft ze een aantal eigen preoccupatie, nl relaties. Natuurlijk, haar Topolino's en Paperino's zijn ook vol slapstick en avontuur, maar het lijkt alsof de Mickey-Minnie en Donald-Katrien relaties vooral bron voor humor zijn. Het is ook geen toeval dat ze op haar erg leuke blog persoonlijke, autobiografische gag-strips (zoals hieronder)  over haar personage Lucrezia afwisselt met Mickey gags die qua thematiek en stijl bijna inwisselbaar zijn.

('n Beetje een Hanco Kolk penseelstreekje, niet?)

... wie ook communist was...

... is Crockett Johnson, van het prachtige "Harold and the Purple Crayon" (mooi voorbeeld van Vernacular Modernism). Als ik Spiegelman goed begreep werd het zelfs gepubliceerd in de Amerikaanse (popular front gerelateerde) krant PM.  Net als politieke cartoons van Dr. Seuss (een andere populaire modernist).

Gene Deitch heeft hier ook een reeks van tekenfilmpjes van gemaakt.

.... en terwijl bij ons Zwarte Piet een oorbel verloor....

... is in de VS de nieuwe Miss Marvel Moslima....

Bastien Vives

..... wie me volledig ontgaan is: Bastien Vives. Ik heb nog nooit een boek van hem in de vingers gehad, maar een avondje klikken op de laptop bracht me op schitterende strippagina's. Wat mij betreft volkomen nieuw en uniek werk. Niet alleen (of niet in de eerste plaats) wat betreft stijl, maar vooral vanwege een nieuwe sensibiliteit die hij naar de strip brengt. Strip is een manier om lichaamsbeweging zichtbaar te maken.

Dit lijkt me zijn interessantste boek. Over het zwembad.

Dit vond ik een schitterende pagina

Maar ook zijn strip over balletles zou ik graag willen lezen.

EC-notities

In BBC's TV serie "Comics Britannia" herhaalt de schotse stripscenarist Alan Grant iets wat zo langzamerhand een gemeenplaats aan het worden is in 'strip-autobiografieen': het EC-moment. Voor Grant kwam dat toen hij samen met zijn broer in bed stiekem de Horror-strips las, en vervolgens (en nu komt het moment): beelden zag die hij nimmer meer uit zijn hoofd kon halen, en nu nog steeds voor zich zag.

Variaties hierop heb ik talloze keren gehoord. De horror strips van EC laten een mentale 'imprint na,' een beeld dat je nooit meer uit je hoofd kan halen - en ik heb zelf ook vergelijkbare herinneringen.

Vandaag schoot me ineens een verklaring voor dit verschijnsel door het hoofd toen ik een interview met Chris Ware in de TCJ las (uit 2011): Ware zegt dat stripplaatjes verschillen van fotografische plaatjes, omdat het meer op 'mentale' beelden lijken. Ze komen niet helemaal van 'buiten' - maar we produceren ze zelf gedeeltelijk. Misschien verklaart dit de impact die horrorstrips kunnen hebben.

Ware's gedachte lijkt op het argument dat Munsterberg ontwikkelt over Cinema (in zijn essays over 'the photoplay'), maar, gek genoeg, zijn ze pertinenter m.b.t. de strip. 

Echt! Waar!

Niet te geloven. Maar Echt Waar! The Incredible Hulk heette in eerste instantie in het Nederlands 'De Onbegrepen Rauwe Bonk.'

En hij was 's-wereld sterkste in zijn eigen bonkknotse nummer!

Kijk maar:

En het is waar want het staat op de Lambiek website. 

De Phenakitoscope!

Op Collosal staan een aantal tot gifs bewerkte "phenakitoscope" - de (misschien) eerste animaties gemaakt op het in 1832 uitgevonden apparaat van de Belgische uitvinder Joseph Plateau. Op de Tumblr van Richard Balzer staan een reeks van prachtige animaties. En op hun site ook een handige beknopte geschiedenis.

Deze twee vond ik super - maar 't is lastig om niet alles hier te cut-&-pasten...