Indigeneous Superheroes.

In de Guardian staat hier een geestig stuk over 'indigenous superheroes,' zoals de Australische Kaptn Koori hieronder.

Een proefschrift waiting to happen, lijkt me. 

Dr Strange....

... is erg veel cooler dan ik me had gerealiseerd. Bijna volledig Ditko's werk. En waar hij op de Spiderman-splash pagina's full rebus ging, lijkt hier MC Escher de inspiratiebron.

webcomics...

Toen ik even een decennium niet oplette ontwikkelde de webcomic zich tot iets interessant. Een student van Transmedia Storytelling wees me op het complexe 'homestuck' project van Andrew Hussie dat strips combineert met GIF en Flash spelletjes, en een plot dat op games gebaseerd is, en dat bovendien een belachelijke narratieve complexiteit heeft. Volgens wikipedia bestaat het al uit zo'n 8000 pagina's. Je kan de webcomic hier vinden.

Daarnaast heeft het een leuke punky lo-fi sfeer.

Homestick heeft ook een vervolg in de vorm van een game: Hiveswap. Een old-school point & click met text-adventure elementen. Het geestige is: de originele webcomic lijkt al een parodie op de ouderwetse text-based adventure. Je gaat bijvoorbeeld van ruimte naar ruimte via keuzes. Hierdoor wordt ook de conventie van het 'choose your own adventure' opgeroepen. 

Timm & Radomski

Onder al het Burton / Miller geweld was het mij destijds ontgaan dat Timm & Radomski's Batman de meest boeiende van de troika uit de jaren negentig was.

Leuk ook: een animatieserie die niet teruggrijpt op de strip, maar de TV show met Adam West. Geinig ook dat diezelfde West zijn stem gaf aan Batman in de laatste animated feature, Batman vs Two-Face

En het creëerde natuurlijk Harley Quinn.

Masaaki Yuasa....

.... kende ik tot mijn schande ook niet. Superinteressant. En mooi.

Mind-Game moet ik maar eens opzoeken.

Hier een leuk video-essay over zijn werk:

Pettibon, Acker, Warhol, Spiegelman, etc

Douglas Crimp herinnert zich in het eerste hoofdstuk van zijn autobiografische essaybundel Before Pictures hoe er in New York in de jaren tachtig nog een splitsing bestond tussen de twee 'avant-gardes': de 'harde' hoog-modernistische straight art van de minimalisten en conceptualisten, en aan de andere kant de queer post-punk bohemien-wereld (Patti Smith, Warhol, No Wave etc.) Het leek of de spanning tussen avant-garde (met het ideaal als de opheffing van het verschil tussen kunst en dagelijks leven) en modernisme bleef doorsudderen, tot ineens, medio jaren tachtig, de lo-fi esthetiek van mail art (het eerste boek van Kathy Acker was mail art), de zines (Pettibon) en graffiti (Haring, Basquiat) doordrong tot de galleries.

Maar ook: een reeks van kunstenaars (Mike Kelly, Dan Graham) vindt inspiratie in Rock 'n Roll ipv de geschiedenis van de schilderkunst. En die interesse is niet, zeg, die van de Greenwich Village generatie: het gaat niet om de 'authenticiteit van folk als expressie van The People.' In Rock my Religion presenteert Dan Graham rock 'n roll als een naleven van Shaker Cultuur, maar stelt daarmee ook dat de rock avant-garde (zoals met name Sonic Youth, maar ook Patti Smith) zich op een andere manier tot traditie, geschiedenis en 'de toekomst' verhoudt dan de traditionele modernistische avant-garde.

Anyway: mijn vraag was: hoe plaatsen we de Raw generatie hierin? Hoe werkt de avant-garde vs modernisme traditie in de strip.

A Tale of Tales

'n Animatiefilm die ik niet kende (wat maar weer eens aangeeft hoe weinig ik er echt vanaf weet): a Tale of Tales van Yuri Norstein uit 1979. Een interessant voorbeeld van tekenfilm-modernisme (maar niet vulgair.  In The Film Program (BBC radio) vergeleek iemand het met Eliot's Wasteland omdat het ook een reeks van vrije associaties bevat.