Ik las hier een leuk stuk van Donna Haraway over Patricia Piccinini, maakster van malle kunstwerken zoals deze:
(Er staat ook een gesprek met Rosi Braidotti op haar website).
Het zou leuk zijn om dit werk (en het commentaar erop) een naast / met Saga van Vaughan en Staples te lezen.
maandag 1 april 2019
woensdag 27 maart 2019
Eisenstein's lijn 1
Net als Resnais, Hitchcock, Welles en Fellini was Eisenstein in eerste instantie tekenaar!
vrijdag 8 maart 2019
Felix / Charlie
Messmer's Felix was gedeeltelijk gebaseerd op Chaplin - net als Mickey zich op Jolson baseert (en Bettie Boop op die boepboeppiedoep-zangeres). Wat nodig is: een systematische vergelijking.
donderdag 7 maart 2019
Betty Boop 2
.... en ook de doorbraakfilm van Betty Boop blijkt een minsteel-kant te hebben. Het is een uitvoering van Cab Calloway's Minnie the Moocher. De tekenfilm begint met danspassen van Cab zelf - alsof de dansende lijnen van Minnie's geanimeerde lichaam en dat van de bandleider vergelijkbaar zijn...
zondag 3 februari 2019
The Eyes of Orson Welles
Tijdens het bekijken van Mark Cousin's schitterende documentaire 'The Eyes of Orson Welles' valt me niet alleen op dat Welles, als Hitchcock, Resnais & Fellini niet alleen in eerste instantie tekenaar was - maar tekenaar gefascineerd door strip.
Op zich niet gek - strip en film waren natuurlijk de twee zusterkunsten van de eerste helft van de twintigste eeuw. Maar wat me opvalt in de tekeningen die Cousins laat zien: het is niet zozeer de 'sequential storytelling' van de strip die hem fascineert, de stripgrammatica, de opeenvolging van shots etc, waardoor een storyboard op een strippagina lijkt. Welles lijkt vooral in de lijn geïnteresseerd - of liever, de geanimeerdheid van de lijn.
Cousins toont, in een mooie sequentie, de kerstkaarten die Welles elk jaar tekende, vaak met kerstboom. En daarin keer steeds een zigzaggende beweging terug: een lijn die aan de hand doet denken. En aan de 'line of beauty' van Hogarth.
Hier trouwens een leuk stuk over Welles als schilder in Senses of Cinema.
Op zich niet gek - strip en film waren natuurlijk de twee zusterkunsten van de eerste helft van de twintigste eeuw. Maar wat me opvalt in de tekeningen die Cousins laat zien: het is niet zozeer de 'sequential storytelling' van de strip die hem fascineert, de stripgrammatica, de opeenvolging van shots etc, waardoor een storyboard op een strippagina lijkt. Welles lijkt vooral in de lijn geïnteresseerd - of liever, de geanimeerdheid van de lijn.
Cousins toont, in een mooie sequentie, de kerstkaarten die Welles elk jaar tekende, vaak met kerstboom. En daarin keer steeds een zigzaggende beweging terug: een lijn die aan de hand doet denken. En aan de 'line of beauty' van Hogarth.
Hier trouwens een leuk stuk over Welles als schilder in Senses of Cinema.
vrijdag 11 januari 2019
vrijdag 4 januari 2019
Animation / Animated.
Hier een leuk stuk van Anselm Franke over 'animitation' en 'the animated' in E-flux.
Abonneren op:
Posts (Atom)




