pathosformel, Shawky, Cuscuna

Dit is mooi. En dit ook.

En natuurlijk dit:

Curb

Volgens mij biedt Freud's essay over humor de sleutel tot Curb your Enthusiasm.

Freud maakt een onderscheid tussen een grap die 'gemaakt' wordt, en het komische dat geobserveerd wordt. De serie bedient zich natuurlijk van een 'observerende,' 'verite-achtige' stijl - dat past ook goed bij het type humor waar het in geïnteresseerd is: de lach van de plaatsvervangende schaamte. Maar elke aflevering eindigt juist in een supervoordehandliggende grap, vaak voorzien van een Laurel & Hardy achtig melodietje. Deze grap 'verbindt' meestal elementen die in de aflevering eerder op een toevallige / observerende manier in beeld waren gekomen. Doordat deze elementen nu onderdeel van een 'grap' worden lijkt de humor ineens niet meer 'geobserveerd,'  maar onderdeel van een grap die gemaakt is. Hierdoor wordt het lullige van een grap extra lullig.

Piccinini

Ik las hier een leuk stuk van Donna Haraway over Patricia Piccinini, maakster van malle kunstwerken zoals deze:

(Er staat ook een gesprek met Rosi Braidotti op haar website).

Het zou leuk zijn om dit werk (en het commentaar erop) een naast / met Saga van Vaughan en Staples te lezen.

Eisenstein's lijn 1

Net als Resnais, Hitchcock, Welles en Fellini was Eisenstein in eerste instantie tekenaar!

Felix / Charlie

Messmer's Felix was gedeeltelijk gebaseerd op Chaplin - net als Mickey zich op Jolson baseert (en Bettie Boop op die boepboeppiedoep-zangeres). Wat nodig is: een systematische vergelijking. 

Betty Boop 2

.... en ook de doorbraakfilm van Betty Boop blijkt een minsteel-kant te hebben. Het is een uitvoering van Cab Calloway's Minnie the Moocher. De tekenfilm begint met danspassen van Cab zelf - alsof de dansende lijnen van Minnie's geanimeerde lichaam en dat van de bandleider vergelijkbaar zijn...

The Eyes of Orson Welles

Tijdens het bekijken van Mark Cousin's schitterende documentaire 'The Eyes of Orson Welles' valt me niet alleen op dat Welles, als Hitchcock, Resnais & Fellini niet alleen in eerste instantie tekenaar was - maar tekenaar gefascineerd door strip.

Op zich niet gek - strip en film waren natuurlijk de twee zusterkunsten van de eerste helft van de twintigste eeuw. Maar wat me opvalt in de tekeningen die Cousins laat zien: het is niet zozeer de 'sequential storytelling' van de strip die hem fascineert, de stripgrammatica, de opeenvolging van shots etc, waardoor een storyboard op een strippagina lijkt. Welles lijkt vooral in de lijn geïnteresseerd - of liever, de geanimeerdheid van de lijn.

Cousins toont, in een mooie sequentie, de kerstkaarten die Welles elk jaar tekende, vaak met kerstboom. En daarin keer steeds een zigzaggende beweging terug: een lijn die aan de hand doet denken. En aan de 'line of beauty' van Hogarth.

Hier trouwens een leuk stuk over Welles als schilder in Senses of Cinema.