Paintoonist: Jerry Moriarty

Om 't verschil tussen Raw en de Underground aan te geven: Jerry Moriarty (die 'Jack Survives' in het tijdschrift publiceerde) begon als abstract expressionist maar ontwikkelde zich tot wat Chris Wares een 'paintoonist': maker van geschilderde strips.

Moriarty is een mooi voorbeeld van Spiegelman's esthetiek. Het is niet overduidelijk 'vulgair modernisme in Hoberman's of Jenkins' betekenis. Ook beslist niet postmodern. 't Heeft een andere sensibiliteit.

Kindermodernisme 2: Tashlin / Jones

... dit keer: Chuck Jones adaptatie van Frank Tashlin's kinderboek "The Bear that Wasn't" (1946)

Kindermodernisme deel 1: Tommy Ungerer

(Uit: De zeven rovers (dacht ik))

Omdat je alleen de ogen van de voorste rover ziet wordt niet alleen beweging gesuggereerd (de achtersten zijn onderweg, klimmen de heuvel op), maar ook een verlamd gevoel van stilstand dat je bekruipt als je ineens merkt dat je aangekeken wordt, het gevoel van duizeligheid dat je bekruipt als je ontdekt dat het plaatje ook een blik op jou bevat.

Ik zag dit plaatje voor het eerst in, pakweg, 1975. Het is nog steeds niet van mijn netvlies afgesleten.

Bij Lambiek op de kop getikt....

.... de Comics Journal over Sendak! Met heel, heel veel tekst....

Auteurs-Disney.... Silvia Ziche

Een van de betere Italiaanse Duck tekenaars op dit moment is Silvia Ziche, van wie deze bundel is verschenen met echt schitterend werk:

(Wat een prachtig concept, 'auteurs-Disney'!) (In dezelfde reeks staan ook Corrado Mastantuono en Giorgio Cavazzano)

Als maakster van 'auteurs-Disney' heeft Ziche niet alleen grafisch een eigen handschrift, ook thematisch heeft ze een aantal eigen preoccupatie, nl relaties. Natuurlijk, haar Topolino's en Paperino's zijn ook vol slapstick en avontuur, maar het lijkt alsof de Mickey-Minnie en Donald-Katrien relaties vooral bron voor humor zijn. Het is ook geen toeval dat ze op haar erg leuke blog persoonlijke, autobiografische gag-strips (zoals hieronder)  over haar personage Lucrezia afwisselt met Mickey gags die qua thematiek en stijl bijna inwisselbaar zijn.

('n Beetje een Hanco Kolk penseelstreekje, niet?)

... wie ook communist was...

... is Crockett Johnson, van het prachtige "Harold and the Purple Crayon" (mooi voorbeeld van Vernacular Modernism). Als ik Spiegelman goed begreep werd het zelfs gepubliceerd in de Amerikaanse (popular front gerelateerde) krant PM.  Net als politieke cartoons van Dr. Seuss (een andere populaire modernist).

Gene Deitch heeft hier ook een reeks van tekenfilmpjes van gemaakt.

.... en terwijl bij ons Zwarte Piet een oorbel verloor....

... is in de VS de nieuwe Miss Marvel Moslima....