Timm & Radomski

Onder al het Burton / Miller geweld was het mij destijds ontgaan dat Timm & Radomski's Batman de meest boeiende van de troika uit de jaren negentig was.

Leuk ook: een animatieserie die niet teruggrijpt op de strip, maar de TV show met Adam West. Geinig ook dat diezelfde West zijn stem gaf aan Batman in de laatste animated feature, Batman vs Two-Face

En het creëerde natuurlijk Harley Quinn.

Masaaki Yuasa....

.... kende ik tot mijn schande ook niet. Superinteressant. En mooi.

Mind-Game moet ik maar eens opzoeken.

Hier een leuk video-essay over zijn werk:

Pettibon, Acker, Warhol, Spiegelman, etc

Douglas Crimp herinnert zich in het eerste hoofdstuk van zijn autobiografische essaybundel Before Pictures hoe er in New York in de jaren tachtig nog een splitsing bestond tussen de twee 'avant-gardes': de 'harde' hoog-modernistische straight art van de minimalisten en conceptualisten, en aan de andere kant de queer post-punk bohemien-wereld (Patti Smith, Warhol, No Wave etc.) Het leek of de spanning tussen avant-garde (met het ideaal als de opheffing van het verschil tussen kunst en dagelijks leven) en modernisme bleef doorsudderen, tot ineens, medio jaren tachtig, de lo-fi esthetiek van mail art (het eerste boek van Kathy Acker was mail art), de zines (Pettibon) en graffiti (Haring, Basquiat) doordrong tot de galleries.

Maar ook: een reeks van kunstenaars (Mike Kelly, Dan Graham) vindt inspiratie in Rock 'n Roll ipv de geschiedenis van de schilderkunst. En die interesse is niet, zeg, die van de Greenwich Village generatie: het gaat niet om de 'authenticiteit van folk als expressie van The People.' In Rock my Religion presenteert Dan Graham rock 'n roll als een naleven van Shaker Cultuur, maar stelt daarmee ook dat de rock avant-garde (zoals met name Sonic Youth, maar ook Patti Smith) zich op een andere manier tot traditie, geschiedenis en 'de toekomst' verhoudt dan de traditionele modernistische avant-garde.

Anyway: mijn vraag was: hoe plaatsen we de Raw generatie hierin? Hoe werkt de avant-garde vs modernisme traditie in de strip.

A Tale of Tales

'n Animatiefilm die ik niet kende (wat maar weer eens aangeeft hoe weinig ik er echt vanaf weet): a Tale of Tales van Yuri Norstein uit 1979. Een interessant voorbeeld van tekenfilm-modernisme (maar niet vulgair.  In The Film Program (BBC radio) vergeleek iemand het met Eliot's Wasteland omdat het ook een reeks van vrije associaties bevat.

Animals (Duplass Brothers)

Supergirl

Een van de belangrijkste slachtoffers van Crisis on Infinite Earths  (de 1986 poging om het DC multiversum weer overzichtelijk te maken) was Supergirl. 

Misschien is het daarom veelbetekenend dat juist haar heropstanding in de CBS tv serie 'Supergirl' het meest, zeg, postmodern is van alle reboots en heroplevingen. 

In tegenstelling tot de serieuze zwaarte van Crisis is Supergirl opvallend licht van toon. Ze lijkt niet te leiden onder alle ballast van het verleden, terwijl ze wel degelijk een 'laat' karakter is: d.w.z. ze is op de hoogte van de superhelden-mythologie, is zelfbewust. Maar ze mist de 'gravitas' van de mannelijke zelfbewuste helden (zoals Miller's Batman).

Het standaard 'coming of age' verhaal van de superheld (die moet leren dat met zijn 'great powers' ook 'great responsibility' komt) dat normaal ook iets tragisch heeft (batman) of neurotisch (spiderman) - of in ieder geval iets 'zwaars' (alsof het noodlot van de held is dat hij nooit helemaal kan voldoen aan de Rol die hem opgelegd is) lijkt in Supergirl zijn gewicht te hebben verloren. Supergirl is vol vitalistisch plezier. (Dat vooral aanstekelijk werkt als ze leert vliegen). Voor Supergirl zijn de superkrachten juist bevrijdend. Het helpt haar om afstand te nemen van haar 'meisjes-achtigheid' (de neiging om zicht te verexcuseren en om self-evasive te zijn. 

Iets anders zien we met Miles Morales, de Hispanic / African-American teenager die na de dood van Peter Parker het spider-pak aantrekt. Miles Morales is in de eerste plaats een fan, lezer. Hij kent de spider-man lore.

Spider-man

Narratief het vernieuwendst van de Lee-Ditko spiderman was natuurlijk het gebruik van 'denkballonetjes.' Spider-man is in de eerste plaats een gemaskerd figuur, zittend op de rand van een wolkenkrabber die piekert. 

En juist dat piekeren past goed bij de tekenstijl van Ditko, en bij zijn latere uitwerking van karakteres zonder gezicht. Spider-man's gebrek aan gezicht betekent a.h.w. dat we naar binnen worden gezogen. Hij is niet op de wereld gerecht. Hij produceert mentale beelden.

Bainbridge vergelijkt in zijn stuk het gemijmer van Spidey met Hamlet's soliloquys. En inderdaad: waar Shakespeare zocht naar woorden die gedeeltelijk 'retorisch' waren (i.e. naar buiten gericht) en die gedeeltelijk 'gedachten' en 'ruminations' waren, daar zoekt Ditko naar visuele tekens die het midden houden tussen 'objectieve' beelden en mentale beelden.

Romita zette dit later door:

En het succes van Bendis ligt hem in het creatieve gebruik van de ballonen en de manier waarop ze zich vermengen met de visuele elementen op de pagina.