Het verschil is natuurlijk dat de film volledig (en zichtbaar) digitaal is, terwijl op de strippagina's van Mattotti zo duidelijk het materiaal (olieverf, pastelkrijt) zichtbaar is.
En nu ik zijn werk weer bekijk, dan valt op hoe 'geanimeerd' zijn strips eigenlijk altijd al leken - maar zijn pagina's verschillen van de striptraditie omdat de 'geanimeerdheid' niet voorkomt uit de levendigheid van de lijn, maar uit kleur. Hij is een striptekenende pictoralist.
In zijn keuze voor kleur lijkt Mattotti een aantal aannames (o.a. recentelijk nog verwoord door Sean Cubit), nl de Hogarthiaanse gedachte dat 'lijn' animeert en 'kleur' volume (en stilstand) suggereert, maar ook dat kleur 'volume' en 'gestalt' aan lichamen geeft, terwijl 'lijn' ook terugvoert naar de hand van de tekenaar (de hand van Mattotti is erg zichtbaar).
De ours-film lijkt onderdeel van een trend. Films als Ruben Brandt, Collector, en Loving Vincent hermedieren schilderkunst, en proberen de 'geanimeerdheid' van olieverf op te roepen.
Al klikkende ontdekte ik ook dat Buzzati zelf striptekende. In 1969 bracht hij een 'stripgedicht' uit (Poema a Fumetti), waarin de link tussen strip & dromen & poezie wordt verkend - iets dat Mattotti in zijn werk ook doet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten